
Ben bu hafta çok eğlendim çünkü anneannem ile teyzem geldi. Tabi kuzenlerim Ece ve Ege'de. Hepsi beni çok büyümüş buldu. Ancak anneannem anneme yine bu çocuk çok zayıf, azıcık yemek yedir diye kızıp durdu. Aslında annem doktorun söylediğinden ne az ne de fazla veriyor. Üstelik hala tam gaz emiyorum. Buna bir de gece en az iki kere yaptığım emme seansları da eklenirse çoğu bebekten daha fazla besleniyorum. Ama yediklerim kilo yerine boya gidiyor. Bir de çok hareketliyim, ne yapayım yerimde duramıyorum. Annem bir saniye bile beni yalnız bırakmıyor. Ordan oraya yuvarlanıp duruyorum. Hele geceleri yatağımın her tarafını gezmezsem uyku tutmuyor ne yapayım. Ah bir emekleyebilsem... O zaman annemin peşinden her yere gideceğim.
Keşke teyzemler daha uzun kalsalardı. Ne güzel teyzem bana emeklemeyi öğretiyordu.
Beraber oyun oynuyorduk. Bu arada ben tükürmeyi öğrendim. Şimdilik bizimkiler bir şey demiyorlar ama ilerde kızacak gibiler. Tabi bu tükürme işinden en zaralı çıkan Ece oldu. Çünkü yemek yerken birden tükürünce her şey Ece ablanın suratına geldi. Aslında isteyerek yapmamıştım ama itiraf edeyim çok komik oldu. Hep beraber o kadar çok eğlendik ki. Keşke hemen gitmeselerdi. Daha kartinge gidecektik. Sonra ben onları doğduğum şehire yani İstanbul'a götürüp vapura bindirecektim. Ya anne söyle geri gelsinler.