Hiç Gebze böğürtleni yediniz mi, o zaman toplanıp geliyorsunuz ve hep beraber afiyetle yiyoruz. Kampüs o kadar büyük ki her tarafta bir sürü meyve ağaçları, çam kozalakları, yer yer iğdeler, sahil yolu boyunca böğürtlenler, binbir çeşit börtü böcek, tarladaki marullara dadanan kaplumbağa ve tavşan, ara sıra kendini uzaktanda da olsa gösteren minik ceylan, bol bol kedi ve kuş, korkulu rüyam arı, bir de yola serilip yatan yılan.... Kısacası ne ararsanız burda. Tabi her yerde olduğu gibi çevresine saygı duymayan insan.Azami 30 km hız sınırının olduğu kampüs içinde sürat yapıp önüne çıkan kaplumbağayı ezip yol ortasında bırakan, alt katta uyuyan bebeği düşünmeden - ki bu biz oluyoruz- sürekli gürültü yapan, kuraklık kapının zilini ben geldim diye çalmışken koca koca havuzları doldurup, çocuklarına hiçbir uyarı ve bilinçlendirme yapmayıp ellerine hortumu verip tonlarca su heba eden, araba park edilmesi yasak olan alanlara ısrarla araba park eden, herkesin orta malı olan meyve ağaçlarına merdiven dayayıp bir orduya yetecek kadarını kendi için toplayan, sözde Türkiye'nin bilimsel kurumunda çalışan ama vaktinin çoğunu bilgisayarda oyun oynayarak geçiren, gecenin üçünde en ağıza alınmayacak( küfürün ağıza alınanı da mı var) küfürleri savurup yeri göğü inleten yurdum insanı burda da var. Dedim ya burda herşey var.
Baktım Yosunbuka böğürtlenleri toplamış üstüne üstlük şurubunu da yapmış, can bu çekmeden durur mu, serde de böğürtlen sevdası var, sıcak mıcak vız gelir, yılandan korkmayız yalandan korktuğumuz kadar deyip çıktık yola, selam verdik sağa sola. Nasıl olsa kalmamıştır, bir iki tane bulursak iyidir derken karşımıza kocaman bir çalılık, içinde beni ye beni ye diye seslenen böğürtlenleri görünce davete icabet etmemek olmaz dedik ve sefere giden Osmanlı Ordusu gibi bayır aşşağı çalılara doğru koşmaya başladık. Karnımız aç ama gözümüz tok amaç nefsi körletmek, zaten çoğu olmamış böğürtlenlerden bir pastalık toplayıp bu sefer dil bir karış dışarda tırmandık koşarcasına indiğimiz yolları. Şimdi böğürtlenler dolapta tadının nasıl olacağı meçhul jöleli pastanın içinde iftar vaktini bekliyor.
Ankara'da Duru için diş buğdayı yapalım dedik. Daha önce de bir kaç kere yapmıştık ama meslek seçme törenini Ankara ziyaretine bırakmıştık.Aslında ben geleneksel simgeleri biraz değiştirdim. Mağlum devir değişiyor. Meslek tepsisinde 
Minik kızım ise bu kadar keşmekeşin arasından ateş ölçeri seçti. Tabi Nurhan teyzesi durur mu hemen itirazını yaptı. Çocuğun önüne ne koyarsan onu seçer dedi ve tepsiyi çevirdi ama gözünü doktorluğa dikmiş olan Duru önündeki flütü ve kalemi alıp atarak yine ateş ölçeri seçti. Aslında en çok ilgisini çeken ve ağzına almadığı bir o kalmıştı. Bakalım Duru'nun büyüyünce ne olacağı merakla bekleniyor.
Ece Ablasının kucağından da inmek bilmedi. Ece'de bu durumdan pek şikayetçi değildi. Ece Ablamız bu sene üniversite sınavına girecek. Belki İstanbul'u kazanırsa bize daha yakın olur. Bizim gönlümüz ODTÜ'ye girmeesinden yana... 
Ferhan Teyzesi ve Alara ablası ev taşıdıkları için diş buğdayı gününe gelememişlerdi. Sonra bir ara uğrama fırsatı bulduklarında Duru'yu bayağı büyümüş buldular. Tabi kilo anlamında değil. Çünkü yemek yememeye Ankara'da da devam etti.
Ankara ziyaretinde beni en çok üzen Anıtkabir'e gidememek oldu. Aşırı sıcak, kalabalık ve en önemlisi de bomba paniği Duru'yu Ata'sı ile tanıştırmamıza engel oldu. Allah'tan anneannesi 30 Ağustos'da bayrağımızı astıda kendi çapımızda bir tören yaptık. Söz kızım ilk fırsatta Anıtkabir'deyiz.
Beyhan Teyzesi şirin mi şirin bir ayakkabı almış. Hepimiz çok beğendik ama Duru en çok tadını beğenmiş olmalı ki ağzından hiç çıkarmadı. Özellikle akşamları muhallebisine katık yaptı. 
